Një Grua Po Humbet Dashnorin

Gjithmonë me vonesë i shkonte
dhe pse ajo e prit me padurim
përdorte penelin në gurë..
përgjatë shënjtërimit...
klithmës, ja kthej në gulçim
je shpirt, e zemër, e flori...
në veshin e ndukur i thoshte
me ty gjithmonë dua të rri..
ca tufa pambuku
hidhte perëndimit...
dhe duke buzqeshur
largohej përsëri.

- poezi nga Adrian Llanaj


- Poezia u dërgua nga Futuro3000 -

Zgjidhni me sa yje do votoni

Mesatarja:  5 / Votuan:  3