Tema: Poezi Për Natyrën

Ne Ajrin E Mbremjes

Pemet e kopshtit
te amullta rrine ne ajrin e bute te mbremjes,
si te ishin piktura
mbi nje pelhure te holle:
nje zog i perhimet qe kolovitet
mbi degen e nje pjeshke ne lulezim,
keqyr mire se mos turbullon heshtimin
qofte edhe vetem nje klithme;
gjithcka eshte ne gjume,
dhe hena qe reflektohet ne ujin e liqenit,
eshte si nje barke imcake
ne mes te nje livadhi ndricuar me ar.

- poezi nga Baron Tollia


- Poezia u dërgua nga fb31958 -

Zgjidhni me sa yje do votoni

Mesatarja:  5 / Votuan:  8