A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z #

Anarki

Grimcat e ajrit shtyjnë njëra-tjetrën,
dekolte të tejdukshme në mish,
pështillen në shpirt të erës,
mbi kurrizin e kithët të lumit Tamiz.

Mijëra hije poshtë rjedhës i struken poterës,
arnojnë rrezet e konsumuara të vjeshtës,
tek-tuk një i vonuar zë e cicërron,
më shumë për inat të mjelmës,
që turret mbi një peshk që më s’noton.

Nga këndi ku tik-taku i Big Benit varret mbi urë,
një grup turistësh mbjedhin grimcat e ajrit,
horizonti pështjell me pelerinë gri, blunë,
Londër, është e shtunë,
tret si shkumë stacion i mallit,
poshtë hapave, më bëhet këngë,
projekton grima refrenesh në lumë.

Larg mallit rrëshket pa u ndjerë,
astari i lotit si një rrjetë,
arnon asimetrinë e bregut ndarës,
sedefi i fjalës bëhet fletë,
nën qyrkun vremçë të natës,
vetëm vargu merr jetë.

E di ti lëviz mes grimcave të ajrit,
shëtis buzët dhe të ndjej të metaltë,
një puthje e dënuar pos fatit,
qenka si goditja e këpucës në asfalt.

- poezi nga Fatmir Terziu


Nuk ka akoma asnjë votë






Kjo faqe përdor cookies vetëm për reklama dhe statistika. Kjo faqe nuk mbledh, nuk përdor dhe nuk shpërndan të dhënat tuaja. Kompanitë e palëve të treta që përdorin cookies janë: Google, Taboola dhe MGID.
Më shumë info  
teksteshqip.com © 2007 - 2019