Më mbaj mend (për 1 muaj)

Vetëdije...!

Boshtit të një paqeje të humbur,
rrotullohej vazhdimisht ambicja e tjetërsuar,
veshur ngjyrash të bukura,
vështrimit fshehur.

Dehur asaj ekstaze,
që ka një fillim gati fëminor
e kaq larg të dërgon prej vetes
vetëkënaqësisë së Unit,
në kërkim të një tjetër emocioni...

Çudi, si mundet kjo ethe shpirti,
t’i shpëtojë vetëdijes?!

- Poezi nga Rudina Muharremi


- U dërgua nga Rudina -


Nuk ka akoma asnjë votë


Komente 0