Në rrugë gjata kur ja nis
me një zemër plot mërzi zemërindje nostalgji
mendja merrin në tekti o guret vurvet i zi
matje marrë Shpirtin ma ke lënë këtë botë pa vend e me lë
të këndoj këtë kënd o burrëbet gurbet i rëndë koha ikë e kalon
edhe larg un kur jam Kosovë prapë më

Bukën e huaj,
po
s'më ng babë si buka jonë asnjë sofë në këtë.
S'ma ngro zemrën si në shtëpi.

O burrë vetë,
gurbet i zi,
ma ke marrë shpirtin tim,
ma ke lënë këtë botë pa vend
e me lot këndoj këtë kene.
O gurbet,
gurve
ti rënë,
koha ikë e kalon edhe larg un
kur jam.
Kosovë time prapë më çon
në o zë o shtëpi im derë të bazë çdo rrugë më shumë të tij edhe në mërzi