Tetëmbdhjetë muaj shtritë në shtrat
Tetëmbdhjetë muaj me dhimbje t´mija,
Më harruen që jamë i gjallë
Natë e ditë po qaj si fmija.

Ah kancer more qofsh mallkue
Që spo e zgjedh askend n´këtë jetë,
Mi ke marrë këmbe e duar
Shumë po vuen kjo zema e shkretë.

Tash pleqëria pa trokitë
Më ka hy në trup e jetë,
M´dridhen duert, s´më shkon zani
I mjerë e i shkretë n´toke t´huaj kam mbetë.