"Pse nuk ha ti, Nënë?" pyesja i çuditur,
"Çudi! Vetëm Nëna nuk është e uritur"...
Ne, për trahanànë, që më natë ishim ngritur...
Ishim të paditur, të pangopur, të parritur...

...Sa hap e mbyll sytë, e thanim trahananë,
Lugët fluturonin, kruanin sahanë...
...Nëna, me një qepkë, ngjyente menjanë:
"S'ka gjë, bir i Nënës, nënat kaq hanë"...

Në drekë, të uritur, na mblidhte rrotull saçi,
Gonxhet e shijes na çelte kulaçi,
Nëna, si klloçkë; (mos mbetej zog pa ngrënë),
Pas buke, përtypte ndonjë thembër të lënë...

Në darkë, ca miell misri, e bënte oshmare,
"Po ti, Mama? Ti nuk hëngre fare?"
-"Hani bijtë e nënës, e shkoni flini gjumë,
Se nënat sëmuren, po të hanë shumë"...

Kur ne, si fidanët, bënim përpjetë,
Kur Nëna, si rrënjët, bënte tatëpjetë,
Kur nisëm të kuptonim; Si erdha në jetë?
Filluam të kuptonim... sekretin e vërtetë...

Kur Nëna mbeti, veç një grusht me eshtra,
Kur s'kishte më mish ku të fshihej gënjeshtra,
Atëherë zbuluam sekretet e pathëna...
Sekretin natyral: "Pse nuk hante Nëna"...

Kur Nëna u kërrus e mbeti sa një doçkë,
Sa vinte, më e plakur. Sa vinte, më e voçkël,
Nga "Mami" u bë "Nënë"... nga "Nënë" u bë "Nënockë"...
Mbeti, veç një shpirt, një foto e një kockë...

Sonte...
Kur djalin para TV-së, gjumi e ka zënë,
Rimotë-kontrolli, nga dora i ka rënë...
Kur gruan s'e zë gjumi: "Ra djali pa ngrënë"..
Sonte, të kujtoj: "Pse s'haje ti, Nënë"...

..."Po fli, moj grua, se nuk u bë nami!
Një darkë pa ngrënë, nuk i shkriu dhjami"...

...Ehhh...
I pasur, i varfër: S'qenka e thënë...
I ngopur, i uritur: NËNË qenka NËNË...