Arjana Fetahu Gaba Poezi
Arjana Fetahu Gaba

Do Të Vijë Dita Çamëri

Tokë,
Kam mall,
Vuaj  s'të kam parë,
Veç kujtoj vitet që,shkuan,
Plumbat, thikat,vdekje,zjarr.

Karvanë, karvenë njerëzit,
Hypur  nëpër mushka gra e femijë,
Dhunim, përbuzje, ulërimë,
Të shpërngulur të lënë jetim.

Rruge e gjatë,
Erë kufoma njerzish, kafshësh,
Vendlindja ime lënë mes zjarrit,
Gjak fëmijësh të sapo parë me synë e diellit,
Eshtrat e tyre të njoma kthyer në shkrumb.

Toka më thërret,,
Gjaku I atyre që rrodhi  si det,
Trupat  e pa varrosur,
E të tretur vetë.
Më thërasin,
Më thërret  Çamëria,
Eja!.

Po ku?, lyps në tokën  time,
Ku shkel sërisht këpucë e huaj?!
Ç'te bëj oj nëna ime,
Si te vij, më thuaj.

Na ndoqën, na vranë,
Vranë pleq  e burra,
Gratë, femijët lanë vdekur kufirit,
Dhe gjumshti I nxehtë,  kullonte  gjirit.

Ai qumësht  që kulloi,
E piu toka që lamë,
E pinë të vdekurit për ty Çamëri,
Që u dogjën të etur për liri.

Si të vij më thuaj?!
Djemtë, burrat mallkojnë vitin  13,
Që i ndau, i  vuri  kufij  tokës mëmë,
Siç ndahet një trup në pjesë.

Oh moj  Çamëri,
Më shumë se Shqiptarë,
Bijtë  e tu,
E kur kujtojnë prindërit tanë,
Këtë torturë, këtë tragjedi,
Vajtojnë si atëher,
Qajnë si fëmijë.

Çamëri,
Do të vijë dita,
Kur të më kesh pranë,
Do të vijë ajo dita e bardhë,
Ku të përulem duke qarë.

Më prit siç të kam pritur,
Tani, me shpresën e zjarrtë,
Se po vjen ai çast  i lutur,
Që të dy të  jemi bashkë.

Gjaku i zemrës time,
Vlagën  tënde do të marrë,
Dhe si lisi do të rritem,
Dhe thellë,  thellë rrënjët e mia,
Do të futen në shkëmbinjë  e baltë,
Që mos t'i shkul dot stuhija!.

Arjana Fetahu Gaba,
Fier 06/23/1993

- Poezi nga Arjana Fetahu Gaba



{{ risposta }}
Mesatarja:  {{ nStars }} / Votuan:  {{ nVotes }}

Komente 0