Kotësi mbi kotësi
thotë zëri që ka parë gjithçka
Dielli ngrihet
dielli bie
dhe njeriu mbetet i njëjtë

Brezat vijnë si hije
brezat ikin si tym
Toka rri në vend
dhe na varros një nga një

[Refren]
Çfarë fiton njeriu
nga gjithë mundimi i tij?
Djersa bie në pluhur
dhe pluhuri qesh
Nën diell
nuk ka asgjë të re
Vetëm emra të ndryshëm
mbi të njëjtin varr

[Vargu II]
Fola me zemrën time
dhe i thashë: “Eja, dije”
Por dituria shton dhimbjen
dhe mendja çan si thikë

Pashë të drejtin të shtypur
dhe të ligun mbi fron
Pashë lot pa ngushëllim
dhe fuqi pa fytyrë

[Refren]
Çfarë fiton njeriu
nga gjithë mundimi i tij?
Urtësia vdes si marrëzia
i drejti si i ligu
Nën diell
gjithçka është frymë ere
Një klithmë që humbet
në boshllëk

[Ura]
Ka kohë për të lindur
dhe kohë për të vdekur
Kohë për të ndërtuar
dhe kohë për ta shembur

Kohë për të qarë
dhe kohë për të heshtur
Por kush e di
kur është koha për shpëtim?

[Vargu III]
Njeriu dhe kafsha
kanë të njëjtin frymë
Njëri bie në pluhur
tjetri bie në pluhur

Kush e di nëse shpirti ngrihet
apo tretet në tokë?
Kush guxon të betohet
përtej kësaj nate?

[Refren Final]
Kotësi mbi kotësi
gjithçka është kotësi
Një jetë e rëndë si zinxhir
që zvarritet pas nesh

Prandaj ha, pi dhe duro
sepse kjo është pjesa jote
Nesër
do të jesh kujtim
si të gjithë para teje

Pluhuri kthehet në tokë
fryma kthehet aty ku erdhi
Dhe nën diell
heshtja
mbetet mbret.