Sonte ndje tënde
në dhomë ku mungon zëri yt.

E gjithë kujtimet që më djegin.
Dashuria
joni.

Ti e ke prapë fjalë veç një që kemi ftohtë në zemër si plak që s'mbyllet
dot.
E di që koha shëron,
por sonte kam frikë se çdo hap më kujton.
Çdo rrugë më çonte
ti.
Në ditët e gjata të kërkova në herë,
në shi,
në çdo zë.
Tani vetëm meshtja më
flet për ty.
Më thotë ti nuk do kthesh më.
Sonte ndihen tënde në dhom ku mundon zëri yt
e gjithë kujtimet që më ndeli.
Dashuria jonë
ta tani
dhe koha as mua nuk më pret.
Po më le pas rrugës time.
Ishte ëndër rreth realitetës s'po di më as vetë ku kam mbet.

Edhe nëse s'patëm fat të dy jo nuk u humbë në jetën time prapë jens nuk do të jem aty
ku isha ulur sonte ndjejnë tënde
në dungon zëri yt
e gjithë kujtimet që më ndjeki.

Dashuria jonë ka kthyer.
So të ndje në popull të rin
e gjithkë që djeg.
Dashuria
jonë