Deri sot askush nuk e dinte historin
e kohes kur Doruntina ishte vajz e re
kishte nje shoqe me emrin Dardhalin
qe nga jeta nuk mbajti gja per vedi e as per ne

Dhimbjet para kohe grus i paten ardhe
ne oborr te shpis e lindi nen nji dardhe
po aq sa nji dardh e kishte edhe shtatin
shpresonte e ama si molle ta kishte fatin

Erdhen farefisi e u pershendeten me dy fjale
mos u merzitni se tjetri don Zoti ju del djale
edhe plakat e lagjes kur u ndalen para fmis
thane ka me dasht ata qe vujn e ka me vujt prej dashnis

Koha mblodhi ditet e mbushi shportat plot
keshtu u nis dhe Doruntina me syt si strajc me lot
Dardhina qe pau si largohej e bukra qe kishin
te Kostandini gjeti streh per shpirtin e per mishin

Tash qe djali trim kish mbet i vetmi djale
ne shtratin e Dardhalines pasi ishte fale
u çu me dal betejash naten e fundvitit
Dardhina shkret gervishte hanen me thojt e shpirtit

E ma s'u pane e ma s'kish ça me prite
u mbyll Dardhalina n'nji dhome pa drite
as doli as foli as iu shfaq ma kujt
deri diten qe toka e ftoi per me bujt

Cdo here e cdo kohe neper fusha e lendina
kur hapet nje dritare ne zemren qe ka stina
çelin mijra lulkuqe me syte flak si prush
per Dardhalinen qe s'deshi me e pa ma kush