Nga të shkosh çdo rrugë është e vdekur.
Çdo gjë e mirë është e tretur.
Një popull i shtypur me shekuj.
Sa herë në jetë martë e tuar të djegur për liri të etur,
të arrestuar e kurrë të gëzuar.
Tash dita erdhi gjitha janë dyshuar dhuratë zoti lirina i ka ofruar.
Të dëbuar nga vendlindja të larguar tazirat që u bënë shekujt e kaluar sa shtëpi rrëzuan sa njeri u masakrua.
A ka kush këtu tash me i ndaluar?
Ku Zoti e krijoi tokën e bekuar e ne tash e shkatërrojmë atë duke e bombarduar.
E bota është pranuar,
bota është duke gabuar.
Nuk e di si ta largoj këtë mërzi.
Përdallë sillem rrugëve të ketë qytetit.
Si m si ma si m siqinë e vjetës unë e gjej asesi.
Humbet si era që nuk shihet me sy në gurbet e shumë u vranë për liri.
Për atë liri që sot e gëzojmë unë e ti.
Prapë se prapë si i çmendur bukë pa ngrënë e ujë pa pi.
Kalojnë muaj e vite një nga një.
Në zemër më shtohet një mërzi,
një mërzi,
një mërzi që shndërrohet në piramid.
se çdo gjë tash paska ndryshuar edhe s'është harruan për të kënduar.
O Zot i madh,
o Zoti i bekuar,
pse xhilanin tim paskam harruar.
A thua ku në këtë jetë paskam gabuar,
a thua këtë e kam merituar.
Lakvendlindjes duke jetuar në gurbet,
në jetë i dënuar kur partitë s'bashkohen këtë ditë.
Jo për popull,
por ato mundohen për karrigë kur dhe nuk dis.
Kjo për mua është një demokraci e p i dënuar pse nga të mirat jam i harruar që këtë jetë gjithë i vajtuar që ku s'pata fat meu gëzuar që s'pata kurrë n jetë i ri që s'kam ball me ng e me pi ditë e natë me heq këtë mërzi duhet pi duhan e pi raki se në këtë jetë çdo ditë i dënuar pse nga të mirat jam i harruar se në këtë jetë gjithë i vajtuar pse kur s'pata fat me u gëzuar pse s'pata jetë i ri s'kam ball me ngat e me pi ditë e natë me hek Këtë mërzi duhet pi duhan e pi raki.
E mallkuar qoftë ajo ditë.
Autobuzin që e mora në gurbet me ik.
U largova nga Kosova,
largova nga shoqëria,
ika nga vëllezërit e motrat e mia,
ika nga këto male të bekum,
ika nga këto fusha të lulëzume.
Ku erdha çdo gjë e zbukuruar.
Çka të pashë me sy krejt koka e falsifikumar.
Pse babë e nënën nuk i ngova kurrë nga Gjilani u largova duke thënë se çi kthehena shpejt shkoj një vit e u bën shumë vjet e mallkova jetën time krejt beta shkrejt.
Tash syri më është tha as lot më nuk qet.
Po s'më duhet as xhenet me jetu jashtë vendlindjes në gurbet.
Koka si zogu pa mal e peshku pa det.
Si zemra pa erë e shteti pa mbret.
E njëjtë si njeriu pa sy,
veç as gojë.
Jeta ime u bë si lojë.
Na 10 ditë du i menduar në Kosovë që të shkojë.
Pse thu kështu jeta na dënoi?
Pse thu jeta nuk na la të përparojmë?
Se të gjithë popujt shkojnë te para e ne ngadalësojmë.
I lodhur nga puna atë ditë rash të pushoj në ëndërr.
Tu i brit një njeri i maskuar meu ofrua.
Në fakt se në botën që jam tu jetuar janë shumë njerëz që duan me bë veç keq mua.
E se forcën ai veç ma kishte dhënë mua.
Me arrit atë që jam duke e ëndërruar.
E ëndrra ime gjith të jetë mikrofonin nga dora kurrë mos ta heq me këngë e melodi ta çoj tërë jetën siç e kam ëndërruar prej kur isha fëmijë çdo ditë i dënuar pse nga të tjerat jam i harruar se në këtë jetë gjithë tu i vajtuar se ku s'pata fat meu gëzuar se s'pata kurrë jetë i ri s'kam ball me ngra e me pi ditë e natë me heq këtë mërzi duhet pi duhan e pi raki se këtë jetë çdo ditë i dënuar se nga të mirat jam i harruar se këtë jetë Dit i vajtuar se ku s'pata fat meu gëzuar pse s'pata kurrë n jetë liri pse s'kam ball me ng e me pi ditë e natë heq këtë mërzi duhet pi duhan e pi raki