Në valixhe mora ëndrra, mora dhe një plagë,
Lashë pas një shtëpi, një nënë me lot në prag.
Rrugë të huaja, gjuhë që s’i kuptoj,
Po zemra flet shqip, kudo që të shkoj.

Netëve pa gjumë, shikoj nga dritarja,
Më del para syve fshati, oborri, ara.
Një zë më thërret nga larg, si këngë e vjetër,
“Mos harro kush je, edhe kur je tjetër.”

O tokë e bekuar, Shqipëri, Kosovë,
Në zemër të mbaj, si plagë, si shpresë, si lot.
Nga Amerika n’Angli, e deri n’botë të largët,
Shqiptari s’e harron kurrë emrin e gjakut.

Malli më djeg, si zjarr në gji,
Veç një ditë dua të kthehem aty.

Fëmijët rriten me gjuhë të huaj,
U flas për vendin tim, për mal e për vaj.
U këndoj ninulla që m’i këndonte nëna,
Që të mos shuhet rrënja, që të mos tretet fjala.

Në festa të huaja, flamurin e fsheh,
Po kur bie çiftelia, zemra më çelet vetë.
Një gotë për shokët, që s’i kam pranë,
Një lot për varret që s’i putha dot m’anë.

Refreni:
O tokë e bekuar, Shqipëri, Kosovë,
Në zemër të mbaj, si plagë, si shpresë, si lot.
Nga Amerika n’Angli, e deri n’botë të largët,
Shqiptari s’e harron kurrë emrin e gjakut.

Malli më djeg, si zjarr në gji,
Veç një ditë dua të kthehem aty.

Nëse s’kthehem gjallë, nëse mbetem larg,
Varri im le të dijë nga cili jam prag.
Se edhe në dhe të huaj, një gjë le ta dinë:
Ky zemrën e la në tokën shqiptarine.

O tokë e bekuar, më prit një ditë,
Me plagë e me thinja, po me të njëjtën dritë.
Se mërgimtari rron veç me një fjalë:
“Jam larg nga shtëpia, po kurrë pa mall.”