Eyo... pa replikë. Dy zero dy gjash. Ky është fundi i lojës.

[Verse 1:]
Nuk ka frena, mbushen skena, hezi si bisha që rri brenda vena. Nuk ka dilema, zgjidhen problema, emri im shkruhet te krejt këto tema. U ndez kjo flama, u mbyll kjo drama, fjalën e mprehtë e përdori si arma. S'më tremb as gjama, s'më thyen reklama, jam origjinal, nuk bëj dot pajama. I ra vula, u ulën mula, unë jam i naltë, ju jeni te shkula. U zhdukën shpulla, u thyen tulla, në këtë lojë t'vrazhdë, unë s'jam te pulla. Pa pauza, pa shkak-kauza, i nxora t'vërtetat, i lashtë si meduza. U ngrinë buzat, u fiken llampat, vrapin e nisa, s'më nxanë as rrampat. U rrit rreziku, u ngrinë çeliku, n'këtë rrugë t'vrazhdë, nuk m'ndali armiku. U fik publiku, u kput kërthiku, e nisa vrapin, m'u zhduk rrezi-fiku. Shtyj me taktika, godas me thika, n'për këto rreshta, nuk njoh unë frika. U thye matika, u dogj rebtika, flow-in e nxehtë, s'e nxan politika. U nisen anijet, u fshehën hijet, mbi këtë tokë, po m'shohin fëmijët. I mbylla shijet, i nala prijët, n'për këtë mjegull, i çova shkëndijët. U ngrinë shteri, u hap misteri, fjalët e mia, t'përzhitin si ferri. Nuk m'ndal nderi, as ky vrerri, jam drita n'errësirë, ku tretet tmerri. U hap ky fati, u ndez inati, kush m'doli përballë, e zuni sikleti. U mbyll shteti, u ngrinë deti, këtu mbaron teksti, po mbetet profeti.

[Verse 2:]
U ngrinë rrugët, u fshehën hukut, unë jam ai tipi, që s'i bindet zhukut. U kputën fijet, u ndezën shkrijët, mbi këtë asfalt, po m'shohin fëmijët. U hapën garat, u mbyllën parat, i hëngra të gjithë, si me u çu sharrat. U prishën mbarat, u mbollën varrat, emrin tim n'maje, e shohin shkarat. U dogjën telat, u kputën kabela, nuk m'mbyllin dot, n'për këto qela. U nisen varkela, u hapën velat, unë jam stuhia, që s'e njohin shprelat. U rrit presioni, u hap vizioni, zëri im n'altë, si n'për mikrofoni. S'më kap kamioni, as kjo betoni, jam mbret në fushë, si n'për maratoni. U thye norma, u ndryshua forma, rrimat e mia, godasin si reforma. S'më nxënë platforma, as kjo stuhia, jam unë ai n'maje, ku rri fitorja. U mbyllën gjurma, u fiken furma, jam i vërtetë, nuk e njoh unë fshuma. U ndez zhurma, u kputën turma, n'për këtë rrugë, nuk shiten punturma. U ndez meraku, u ngrinë pragu, rrjedh kjo e vërteta, si t'rridhte gjaku. S'më tremb bajraku, as ky plaku, e mora hakun, e ndez it oxhaku. U mbyllën bishta, u ngrinë gishta, fjalët e mia, s'janë si këto përrallista. U dogjën lista, u zhdukën artistat, unë jam te randa, ku rrinë specialistat. U hap kjo goja, u nis kjo loja, i mora të gjitha, çfarë unë dëshiroja. Nuk m'thyen shifroja, as kjo pikturoja, e shkrova historinë, ashtu siç doja.

[Verse 3:]
S'dua dorashka, as këto maska, e vërteta n'shesh, s'ka nevojë për vashka. U bëmë bashka, u thye asfalka, e ecim këtë rrugë, pa pasur prapashka. U rrit ky interesi, u thye besi, unë jam ai djali, që s'e njoh vdekjesi. E gjej rrugësi, me shumë shpejtësi, në çdo hap që bëj, unë sjell pastërti. Vina, mrrina, nalt nëpër bina, i hapa dyert, nuk prita te shkina. U nisen makina, u mbushen pishina, unë jam te larta, t'i ngrina stuhina. U ngrinë jeki, u kput ky beki, zani jem n'tru, t'vjen sikur mmerreki. S'm'ndali pleki, as ky releki, në këtë fushë, unë jam mjeshtreki. I dogja shalla, i hapa palla, rrimat e mia, t'përzhitin si valla. S'ka më përralla, u ngrinë gjalla, unë jam ai tipi, që s'njeh falla. U hap fitorja, u kput historia, n'për këto rreshta, rri fuqia. U ngrinë vetmia, u zhduk vobektia, mbi këtë tokë, mbetet pastërtia. U mbyll ky fin, u ndez ky plin, zëri im n'altë, si n'për adrenalin. S'ka më termin, mbaroi ky rrugëtim, pa replikë n'fund, mbetet ky shpërthim.

[Outro:]
U hapën portat, u kputën tortat, rrimat e mia godasin si shortat. S'më ndalin forcat, as këto hordhat, jam unë ai n'maje që i kput vargonjtë. U ngrinë jeta, u gjet e vërteta, n'për këtë mjegull unë jam raketa. U kputën fletat, u zhdukën betat, fjalët e mia t'përzhitin si shigjetat. U ndez inati, u rrit sikleti, n'për këtë lojë nuk m'ndali as shteti. U mbyll fati, u kput vullneti, unë jam ai tipi që s'e nxan as deti. Pa replikë. Pa mëshirë. Game Over.