Mpreh këtë tekst, asgjë nuk ka rest,
Në këtë treg, dreqi të ndjek si test.
Shiko rreth e rreth, asgjë s'të deh,
Nga kjo strehë, shpirti po nxeh.
E nisa prej bregut, krejt n'ketë breg,
E drejta të vret, kur dreqi të ndjek n'çdo shteg.
Rruga o e shtremtë, çmimi o i shtrenjtë,
Vjen ni moment, mu bo i çmendtë a i shenjtë.
Hapi u ndal, koha po shkrep,
Jetën e vdekur, po e mshef në xhep.
Mbret pa kurorë, n'ketë natë me vrer,
Herën e parë, e gjeta ketë nder, s'ka të tjerë.
Këtu s'ka rrena, vlen çka po them,
Gjeje forcën mren, kur jemi n'ketë jem.
Zemrën e nxora, e dhashë për ketë rend,
Mendjen e ktheva, mbeta pa mend, n'ketë vend.
Mbetet ni shpresë, n'ketë botë me tmerr,
Zgjohu prej gjumit, mos mbet n'ketë terr, asnjë herë.
Njerztë po pëllasin, po s'kanë asnjë vlerë,
Shtigjet u mshilën, po hapet ni derë, me nder.
M'vren kjo pamje, rruga po m'thret,
Kush s'të njeh, veten e vret, veten e tret.
Rresht pas rreshti, shpirtin po e shfrej,
N'ketë sistem, asgjë s'po vrej, asgjë s'po ndjej.
Ti po kcen, po kthehesh te ferri,
Nxirre helmin, se t'mbyti tmerri.
Hidhërim n'sy, shikimi u zbeht,
Fjalët e rënda, peshojnë ma lehtë, bohen det.
Mëngjes i vjetër, drita po qel,
Prej kësaj grope, kush i gjallë del? Kush ngel?
M'vjen ni ndjenjë, kur kërkush s'po vjen,
Kush e gjen, veten e nxen.
Mbetesh aty, a zbret n'ketë det?
Veq ni jetë, krejt n'ketë shtet.
Gajret po lyp, po s'ka ma gajret,
Shteti t'pjek, rruga të vret.
N'ketë aspekt, asgjë s'ka aspekt,
Kush ka respekt, mbetet perfekt.
M'ka hupë shpresa, m'ka mbetë vdekja,
M'ka metë prekja, m'ka metë ndjekja.
Po rri n'ketë qoshe, po kqyri n'qiell,
S'po shoh as hënë, s'po shoh as diell.
Veq vrer, veq terr, veq nder,
Kush s'ka nder, mbetet ni hiç n'ketë derë.
Ehh, thjesht vdek, okej.

Mprehët shpata, t'mprehta janë fjalët,
N'këtë det t'zi, po m'mbytin valët.
Mbetem n'këtë vend, t'rrethumë me brengë,
Po m'dhem kjo ndjenjë, po m'vjen si rrebesh.
Nuk m'vjen pishmon, kërkush s'po m'ndjen,
Kush ka mend, n'ketë rrymë u nxen.
T'vjen ni moment, kur kthehesh n'asfalt,
S'po m'vjen ma rradha, po m'vjen kjo baltë.
Veq ni fjalë, veq ni ndreq,
Kush s'është i fortë, mbetet i keq.
Rrethi u mshil, shpirti u tret,
N'ketë shtet, t'vret kjo vërtetë.
Po m'vjen ni tmerr, kur kthehna n'vete,
Jeta o rrenë, n'mes kësaj mbretërie.
S'ka ma besë, s'ka ma shpresë,
Veq ni thikë, që t'pret n'mëngjes.
M'vjen me u çmend, kur kurgjo s'vlen,
Kush ka nder, n'këtë botë u nxen.
E vërteta e vjetër, po m'vjen si hije,
N'këtë territor, s'ka ma shkëndijë.
S'po m'vjen mirë, s'po m'vjen keq,
Mbeta i mshaltë, n'mes t'ktyre dreqve.
Çdo hap që bëj, o ni rrezik,
Shokun e vjetër, e pashë si armik.
N'këtë rreth, krejt u bo terr,
Kush s'ka shpirt, kërkon veq nder.
S'ka ma kthim, s'ka ma ndjenjë,
Veq kjo rrugë, që t'lën pa shenjë.
Po m'vjen si vrer, kjo dritë e hënës,
Po m'dhem kjo plagë, n'midis të zemrës.
Ehh, thjesht vdek, okej.