Në xhep mbaj gjëra të vogla që s'i beson askush veç zemra ime.
Një foto e zbehur nga koha,
një fjalë e nënës që s'harohet kurrë.
Një kujdes vetëm që ende më djeg.
Jetoj me pak në këtë botë të huaj,
por mall kam sa deti pafund.
Njëherë buke nga fëmijëri,
një këngë që s'guxoj ta dëgjoj shpesh,
se më dridhet zëri para lotëve.
Mërgim,
mërgim,
plagë pa zë,
pa zë më mban larg,
po s'më harron kurrë.
Qesh mes njerëzve.
që s'janë të mirë,
por zemra çanë kur bie në të mirë.
Atë dhe një fjalë e rëndë në krah harro më të vet natën më prej çdo mëngjes në mbrëmje numëroj kujtimet jo paratë në xhep një karrige bosh në botë një dritë që s'fiket në mendje.
Je shtëpi që më flet pa zë.
Gjuha e zemrës më mungon fjala mbetet në fyt i fortë dukem nga jashtë po shpirti e di sa i lodhur jam.
Mërgim,
mërgim flokë pa zë.
Më mban larg,
po s'më harron kurrë.
Qesh mes njerëzve që s'janë të mirë,
por zemra qan kur bie.
A të një fjalë e rëndë kra më të vet natën më prej çdo mëngjes.
Ëndr e mia janë të vogla po shpatullat i mbajnë drejt.
Shpresa se një ditë do kthehem aty ku emri im ka kuptim.
Aty kush jam i huaj më.