dúk/em

Klasifikimi: folje vetvetore, veta, me kuptim keqësues, i ligjërimit bisedor

1. folje vetvetore
   dúk/em -a (u), -ur
   • ▸ mund të më shohin të tjerët, dallohem; shfaqem para dikujt: u duk dielli (hëna); nuk duket gjëkundi; / shkoj diku për të parë a për të takuar dikë: mos u duk më këtej!
   • ▸ jam në një gjendje të caktuar trupore a shpirtërore, ndihem; kam këto arritje etj.; shkoj: si dukesh me shëndet (me punë)?; si duken punët?
2. veta
   • ▸ lë një përshtypje të caktuar, krijoj një ide tjetër a të gabuar; #shëmbëllej me dikë a me diçka; III (me trajtë të shkurtër përemërore) kam një mendim, një ide ose një përshtypje të caktuar për dikë a për diçka; #pandeh: duket i ri (i lodhur, i gëzuar); kushedi ç’i duket vetja e vlerëson shumë veten, mbahet më të madh; m’u duk si vëllai; më duket se është nisur mund të jetë nisur; s’më duket gjë (dikush a diçka) s’e vlerësoj fare, s’ma mbush syrin; s’më tërheq, s’më hyn në sy.
     Shiko gjithashtu: #shëmbëllej, #pandeh
3. me kuptim keqësues
   • ▸ shfaqem para të tjerëve me të gjitha vetitë e #tiparet: miku i vërtetë duket në ditë të vështira (fj. u.); fshati që duket s’do #kallauz (fj. u.); / përpiqem të dal mbi të tjerët, të bie në sy a të dallohem për çdo gjë: i pëlqen të duket.
     Shiko gjithashtu: #tiparet, #kallauz
4. veta, i ligjërimit bisedor
   • ▸ III dallohet qartë, bie në sy menjëherë; kuptohet a mund të merret me mend; ndihet: duket puna (dora) (e dikujt); siç duket... (me sa duket...) (fj. ndërm.).