mirë

Klasifikimi: mbiemër, antonim, kuptim i figurshëm, emër

1. antonim
   mírë (i, e)
   • ▸ që ka cilësi a veti të pëlqyeshme ose jo të këqija (për një mall, për një prodhim etj.); i dobishëm dhe me vlerat e duhura; i bukur, i rregullt e pa të meta; që i përmbush kërkesat tona; që të kënaq kur e sheh, kur e ha, kur e pi, kur e nuhat etj.; i keq, i #lig: ushqim (djathë) i mirë; verë (raki) e mirë; vaj i mirë (bised.) vaj ulliri; #stof i mirë; këpucë të mira; tokë e mirë për grurë; film i mirë; zakon i mirë; me shije (me erë) të mirë; kushte të mira pune (jetese); gjendje ekonomike e mirë; përcjellës i mirë i elektricitetit (elektr.); #oda e mirë #oda e miqve; dyshi i mirë dyshi #spathi (në lojën e letrave); ditën (natën) e mirë! (ur.).
     Shiko gjithashtu: #lig, #stof, #oda, #oda, #spathi
2. kuptim i figurshëm, antonim
   • ▸ edhe që të gëzon a të krijon një gjendje të ngritur shpirtërore; që sjell #progres a përparim, që ndjell ose që paralajmëron #mbarësi; i keq, i #lig: lajm i mirë; fjalë e mirë; kujtime të mira; sjellje e mirë; shenjë e mirë; ka sy të mirë.
     Shiko gjithashtu: #progres, #mbarësi, #lig
   • ▸ edhe i qartë, i kthjellët; i keq: kohë e mirë kohë e ngrohtë dhe me diell; arsyetim i mirë.
3. emër, antonim
   • ▸ edhe si i dashur, i butë, zemërgjerë, i këndshëm etj.; i ndershëm dhe i drejtë; që ka #virtyte a cilësi #morale të veçanta; i zoti, i aftë në punë a në krijimtari; i keq, i #lig: njeri i mirë; djalë i mirë; ka zemër (shpirt) të mirë; mjek (shkrimtar, poet) i mirë; me emër të mirë; trimi i mirë me shokë shumë (fj. u.).
     Shiko gjithashtu: #virtyte, #morale, #lig
4. mbiemër
   • ▸ që është në sasi disi të madhe, i bollshëm, i mjaftueshëm a i plotë: rrogë e mirë; të ardhura të mira; hëngri dy pjata të mira; ka dy orë të mira deri në Shkodër.
   • ▸ përdoret për #eufemizëm si gjymtyrë e dytë në disa emërtime të pathjeshta, që shënojnë sëmundje: kolla e mirë (mjek.); lia e mirë (mjek., veter.); fshikëza (lulja) e mirë (veter.) plasja.
     Shiko gjithashtu: #eufemizëm