Në shtëpinë tim ekziston panorama e Bleonës,
kalendari me fotografinë e Bleonës,
gota ku pi ujë me fotografinë e Bleonës dhe stiku ku ven kokën gjumë.
Çdo pjatë që ta mbush nuk e ndaj.
Unë e mbush pjatën për
moshën gjashtë vjeç një dritë u shua.

Një emër i vogël në rrësirë u tret.
Plejona,

zë fëmije në errë.
U zhduk pa faj,

pa gjurmë,
pa të drejtë.
Nëna unë edhe rrugëve
pafund.
Pyeti qiellin,
tokën çdokënd.
Vitet
kaluan,
plagët s'u mbyllën se zemra e nënës.
Kurr s'u thy,
s'u ul.
Çdo hapështutje,

çdo frymë dhimbje,
por shpresa jeton si dritë në shpirt.
Pleona është gjallë,
unë e ndjej në shpirt.
Zëri yt më thërre çdo natë në 15 vite,
por shpresa s'ka vdekur.

Një nënë e di fëmija s'është tretur.
Leona është gjallë.
Ky është betimi im.
Nuk ka mur që ndal një zemër në kërkim.

Pabai u fsheh,
u bë hije pa
zë.
Asnjë hap,
asnjë lotë,
asnjë pse.

Gjaku nuk mjafton të quhesh njeri.
Kur braktis fëmijën
në dhimbje dhe zi.
Teti heshti dosjet u mbuluan,
të vërtetat u lënë
u harruan por koha si fsheh,
plagët
e vjetra drejtësia vonon,
por kur zves brenda nga erësira lind e vërteta
kur një nënshë së kërkuari jetë.
Bleona është gjallë.
Unë e ndjej në shpirt.
Zëri yt më thërret çdo natë në rrëshir.
15 vite po shpresa s'ka vdekur.
Një nënë e di fëmija s'është tretur.
Bleona është gjallë.
Ky është betimi im.
Nuk kam që ndal një zemër në kërkim.
Ura është e dëgjoje
këtë klith më sot.
Mos u fsheh më pas fjalëve bosh se ble e
pretë.
Një zemër nënë dhe një vëlla me shpresë
në sy çdo mëngjes.
Eona
është gjallë ky është imi.
Nuk kam që ndalë një zemër në kërkim.
Mos rri në heshtje më vepro tani se një në dhe një vëlla po presi.

Sot jo nesër,
jo më vonë,
por tani.