U deshëm
gabim,
kohë të gabare.
Me fjalë të pashprehuna e zemra të ndrydh fshiheshe
pas heshtjes unë pas durimit.
Dashnia u lod duke pritur shpëtimin.

Ne të bën të rënda,
pa
emër,
pa dritë.
Premtimet u shuan para se me u rrit.

Çdo hap drejt e jell largonte më shumë
dhe afërsia jonë u kthye në humbje pafund.
Pse unë ndhimb
zemra
rrihte pa fjalë nuk na vrajtja as mungesa e dashnisë
frika me u dash deri në fund të shpirtit ti zgjodhe krenarinë unë zgjodha me me u thy për ty me veten me e vra.
Sot jemi kujtime që s'guxojnë
me fol.
Dy plagë të një histori të vjetër pa rolë.
Rrugët u ndanë,
por shpirti
s'u qetësu se çka s'u jetua më fort ka me të ndjek gjithmonë.
Dashia jonë s'vdiq.
Veç me pezu kohë.
Një çka në qoftë se që digjet si mallkim në zemër tonë.
Pse unë ndodh kur dhimbja s'na trembte më?
Pse u ndodh?
Kur zemra
rrit dhe pa fjalë nuk na vrajtja as mungesa e dashnisë
po frika me u dash deri në fund të shpirtit.
Pse unë ndom kur dhimbja s'na trembte më?
Pse u ndom?
Kur zemra rrihte dhe pa fjalë nuk naurejtja
as mungesa e dashnisë.
Po frika
me u dash deri në fund të shpirtit.