Në rrugën e vjetër po eci unë ngadalë.
Habat që po hedhi dëgjoj me m ato kohë të bukura,
kohën e fëmijërisë ku kaluan ditët më të bukura trinisë,
ato kohë të bukura të fëmijërisë.
Ku kaluam ditët më të bukura të rinisë,
ato kohë të bukura të fëmijë,
ku kaluan ditët më të bukura të rinisë.
Aty te ai gard kur rrinim duke qesh e sot kam mbeti shkretë si lulja në vjeshtë shtëpia e vjetër me dritare të shkreta më thotë ku mbete ku të treti jeta ato kohë të bukura të fëmijërisë ku Kaluan ditët më të bukura të rinisë ngo kohë të bukura të fëmijërisë ku kaluam ditët më të bukura të
Ato kohë të bukura të fëmijërisë ku kaluan ditët më të bukura të rinisë.
Kujtimet e vjetra si gjetet në erë.
Më kthejte te shtëpia,
më hapin atë derë.
Nuk kthehet më as koha,
nuk kthehet as rinia.

E shpirtin tim e kaploj mërz