Lulja e bukur e Sharrit,
Ajo me kunorë
Po i ban të fala lules,
Që rritet n´Kosovë.

Rritu, e lulëzo,
Se motër të kemi,
Nji ujë na ujit,
E të nji dheu jemi.

Lulja e bukur e Rugovës,
Ajo që lëshon erë,
Përshëndet lulen kosovare:
Oj, lule, qofsh me nderë.

Rritu e lulëzo,
E shtatin me lëshu´,
Se do të vijë pranvera
Bashkë kem´ me lulëzu´.

Veç lulja n´saksi,
E mbyllun ka mbetë-
S´ka kush e ujit,
Me dorë kush s´e prek.

I humbi aroma,
Që e pat dikur.
Çonju, vllazën, çonju,
Ja qesim pak ujë.

Tani po qajnë lulet,
Të bjeshkës e të fushës,
Për lulet e mbylluna,
Që kurrë s´u banë nuse.

Njana rri n´dritare,
Tjetra këqyr kah dera,
Vesin njana-tjetrën:
Kur do t´vijë pranvera?