Një barkë, një marinar
I lodhur, i drobitur
Ishin vite që ngjanin shekuj
Endur të pa lotë
Në det të hapur, në shi, diell, stuhi

Ngarkuar me peshën e rëndë
Të mallit më të çmuar
Një ditë me vonesë
Arriti në portin e shumë dëshiruar
E zemrës...
Tënde...

Dhe leje kërkoi të shkarkonte dashurinë
Fatkeqsishtë, tër portin e zemrës tënde
Hija e anijes së shkuar e kish zëne
Dhe dhimbshëm me lot u largova
Asgjë pa të t'thënëHej, ky oqean i madh me lotë
Çdo ditë, I përshperita zemrës të do
Prap do të vish
E do të ikësh prap
E prap do ma çveshësh
Shpirtin nga lypsarët e dashurisë
Që stë ndahen
Duke sulmuar ketë mal
Fal dhe fal
Grimca dashurie
Ik largohu

Por eja prap ndoshta se di
Por kam nevojë
Që edhe unë ndonjë herë të rrojë
Dashuria dridhet e qan, më urren
Mbase nuk duhet të t'them të dua