Kur e takoj në qytet E
ka lënë as më përshëndet.
Edhe ashtu
gjithmonë më ke mohuar.

Sikur asnjë gër në jetë nuk jemi dashuruar.

Kur e takoj në qytet.
Me tjetër
e unë vetë zemra më ndal
më pikon loti.
Sa
shumë unë të kam dash e di vetë Zoti
ti më le pa pikën e nuk ta bëj hallall
në vet se venit ohë
të vajit pa
gjum e me vështir më të po Pëlite
sikur flutura,
krahutura

Në këtë qytet ku jetoj dyti
të ndryshme mbretëroj për ty
pranver ashtu si e dëshir e
për mua e ftohtë edhe vjeshtë
Në këtë qytet ku jeton një
dashuri le ta kujtoj.
Ai jeton me tjetrën
i lumtur.
E unë mbeta në
atë vend flutur ti më le pa pikën e
fajit nuk ta përjall në vet pse
nit oh ti falet e vajit
pa çup dhe merështirë
për tokë Po përplit sikur flutura,

krah këputur Ti ma le paikën
e faj kur s' moj Ol
në vetm tash se nit oh ti
fal netëtet e vajit pa gjum meema vështir për tok
poite si flutur
krah këputur sikur flutur
Kak Putra