Gjallë jam nëë për mua mos baj gaj le kam mendu edhe në fund të frymit kam tregu djali gati jarre ke kuptuar kjo zemrën në gjall Jam bab për mua mos baj gaj le kam menduar edhe të fundit frymëmarrje na ka ndod fusha e male kam pranu me këtë jetë me bë ndarje.
Ishte shkurt viti 017.
Ishte qiell i pastër,
po jam ulur re.
Si kam pasur më shumë sesa nënën det.
Kur u mra për herë të parë me u kaca fytikok me dorëflekjen tu e prek.
Dukem shokë po s'e di se çarë kam heq.
Dihet se po ajër njeri nuk ka jetë.
Po m shkri e mbajt zero e djathta vetëm 20%.
Jam hab benn se kam ditur si jam mashtrim.
Du i pa doktorat priperin për intubim.
Du ma thënë doktorat ndoshta s'ke me të çu prej koma.
E unë prap kurajo vetes.
Normal se do ketë rikthim.
Du i dhënë vetes me nime,
normal ke mu të çuar.
Je i ri bre.
Nëse s'jam unë,
kush do jetë për familjen?
Nuk ja fal vetes me lënë nënën me dhimbje.
Nejse hyn e vë në gjumë.
24 orë kaluan ilaç.
Më përmirësuan.
Doktorat,
prindit kërkuan.
Prindi ishtë larg,
pr x e la punët.
E ju tha se në këtë shtet për ta prindi jo mundë.
Ishte momenti kur doktorat i shpjeguan se ilaçet edhe intubimi nuk po bënin punë.
Kemi bë çfarë kishim në dorë.
Po trupi sot du luftu.
E i dha një flet shkrimi e firmën tu ja kërkuar ha.
Po si me vdek gridi nuk hedh deri kur ta lej shpirti je so pleas mos e kaloni limiti si mec firmë për me shpall vdek nipin ç mundem me i thënë nënës edhe babës së vet si ka vite që ke pragu derës hala po e pret dhe kur jeni mirë anona nuk keni lek ama veç kur je tu vdek e kupto se s'ka me shëndet hë zoti bën mrekullina ndoshta s beson po jam dëshmitar i tijna dritë ma ka b kur patë meu lu errsina jetën ma ka dhënë gjatë si 100 vitrina Krejt m duk si ëndërr syt kur i kam hap m dy ditësh koma unë u zgjova prapë anashk kam dy da fotot na kap të shpërndalë e mirë për krejtësia jam bë merak krejt familja në lot për kësaj here përgëzim më ka dhënë zoti e dytë e kësaj s'uni i vej çmim me më pas çizu sytë besoj ishte konfin me bukë baj dhe krypen e shtneti n king krejt qijat i mori babës i shkon lotët po i m prej zorit nëna plot me lule zbukuro oborrin e unë si me bëë fest Ova 20 vjetorit gjallë jam në për mua mos bëj gajet kam mendu edhe në fundit të frymit s'kan tregu djali gati o mbar e ke kuptuar kjo zar nëne gjall jam bab për mua mos baj gaj kam mendu edhe fundit frymëmarrje na ka ndod fusha e male s'kam pranu me këtë jetë me b ndarje.