S’më duket e vërtetë: për pak ditë
çelësat e apartamentit tim do kem.
Kujtimet, si fragmente të një jehone,
s’më lenë të qetë në asnjë moment.

Më zgjon ëndrra ime e fëmijërisë
për një shtëpi të bukur, dritë plot,
me dritare që i përkëdhelte dielli
e për gjithë lodrat e mia- një dhomë.

Por ja që unë nuk kisha as lodrat,
veçse një kukull të vogël lakuriqe,
që e vishja vetëm në ëndrrat e mia,
e trembur me mua flinte gjithnjë.

Kalonin vitet, e prekja ëndrrën,
po pastaj më largohej, tretej diku
në flokë, në rrudha më strehohej
dhe ne të dyja u plakëm kështu.

Në një cep të valixhes e kam vënë
kukullën - atë relikte fëmijërie,
me vete do ta marr në shtëpinë e re
të mbuluar... me dashurinë time.