Autobusi përpin dhjetëra kilometra
më largon gjithnjë e më tepër nga ti;
trupi im plaket ngadalë, më tradhton
mendimet nuk duan të më braktisin.

Fati ynë ishte shkruar vërtet kështu:
një distancë e pallogaritshme na ndan,
të dy e qetësojmë shpirtin me kujtime,
si më i rralli dhe më i çmuari balsam.

Ti je me fat që flet në gjuhën tënde
në klubin me tym e zhurmë të fortë.
Unë endem, humbas në gjuhën e huaj
si në një pyll të dendur me ferra plot.

U deshëm, por nuk u kuptuam kurrë,
dy gjuhë të ndryshme ne flisnim prapë;
ç'të bëjmë tani me pendimet? Jeta ikën
me hap të shpejtë, është vetëm një çast.

Autobusi përpin me dhjetëra kilometra
më largon gjithnjë e më tepër nga ti…