Ma erdha në ë me lotë me pyet mos Sëha
unë ku do ishe ti.
Ndoshta frymë do të kisha
marrë,
po zemrën s'do ta kisha gjallë.
Pa dashni e vdekur pa
dashni.
Pse më përqafon pse veç në ëndar
kur e di sa shumë ka marrë malli.
Pse më përqafon,
pse
e bën veç në kur dashnia për ty zemrën ma
kalli,
zemrën ma kalli O

pse nuk është vuajtja e njëjtë si bora deri në
mëngjes krejt me u shkri
gjumin kur e kisha bë isha zgju s'do të
kisha qa për ty sapo qaj për
ty pse më përqafon pse po veç në ëndar kur e di sa shumë
ka marrë malli pse më përqafon Unë pse bën veç nëndën kur dashnia për ty
zemrën ma kalli zemrën ma kalli o
zemrën ma kalli