O shqiptari bashkë në zemër të kombit kush i del gjithë m zot trollit nuk pranon jo kulturë tjetër veç ata që të vjetër e merr bukur e zbardh drita o tyh quhet mirdita O moj mirditë me kulla gurit trimerin flamuri.
More bijtë e tu kan shumë luftra gjithmonë lart u ka këndu pushka e shkruajnë fletë e historisë o gjaku i pastri Arbnis Kush edhe forcë edhe ti je me i dalë zoti kësaj shqiprie?
Edhe pas vdekjes të Kastriotit me djem tu i fry kombit mali shja bekoj prut o djem sa kola shtëpisë K zja po qefin vet të lind burra me dal mbreti mos me ul kryeq liz kush është shtu kollën o lind djal pr mar o me ta ruajt trimnin dhe dien çaku li gjeshfishte Ishte për gjuhën shqipe,
kishte vulen fjalët e tija,
burra ulen,
asnjëherë se shiti veten.
O për shqipninë e falte jetën.
O prerdza sa të ketë jetë humë qen dresat sillen shumë kohë bat z e E shqip s'kanë q të bj Europa dhe Ballkani o çdo madhënit ndihet zë O ti je zemra e lirisë,
mbjallë fenë e shqiptarisë.
E lute shqip në shtëpinë e Zotit ja ndrit emrin A doqi qofsh beku për jetë e mote o drita ka mbyt votra jote.
o mirë në troje teta nuk na shtrohen sa të je dita Jeta me traditë e fen të krishterë kështu kan lindot jetë përherë to e shenë dhe të bekimit o derisa të v në fund gjë zim