Tema: Poezi Për Shoqerinë

Loti I Hallegjiut

"Me falë qe te ndrydhi me vite",
Te qetë s'të le dot!
As mua nuk me lan lanë!
Thellë në shpirtin tim.
Nuk do te doja te beje "rrëkaje".
mbase tillë e kam jetën?
Unë s’jam I lotit.

Gazin e dua shumë, por- atë ma vodhën
pa me pyetur!
Pse? A blihet "gazi" me para? A shuhet
loti me to?
Nga vije terë kjo “Bela "Po, po bela! E ç'të
them tjetër?
Syve te mijë te lodhur ne pritje-ne pritje
te një dite te mirë!
Athua si duket ajo dita? E ka parë kush
gjëkundi?
E kush te ma thotë ketë?
Pse? Mos gjendet dikush-diku, qe
mendon për mua?

Askush, me vërën kush? Fundja "kujt i
plasë "për ne, Hallexhinjtë?
Loti me është rrekur, unë e ndalë me aq
sa mundem,
Shtrëngohem, vërtitem, përpëlitem!
Behëm si I kënaqur ne «turmën e
pakënaqësive».
Qe me kanë zënë frymën.

E q 'faji kam unë? Unë vetëm, se jam,
lëvizë,
ëndërroj, me shpresë-pa shpresë!
Flasë pa ndjenja, shoh atë qe me vihet
para sysh, e çfarë nuk shoh!
Mërzitem aq shumë, mërzitëm sa s’ka
me!
E tjetër çfarë bëje tjetër.
Qeshem, me dhembet e shtrënguar,
se paku, me "ato qe me kanë mbetur"!
Por lot kam sa te duash!
Nuk i kursej te shkretet!
I kam "si me bollëk"! Hallexhi ma!
Eh! " sa e mirë qe paska qenë kjo natyra"
me mua,
me ka falë lot- shumë lot!
Është mirë qe "supet i kam ende te
"forta"!
"Ika te mos zbrazëm në "LOTË"!

- poezi nga Sahit Shala


- Poezia u dërgua nga SahitShala -

Zgjidhni me sa yje do votoni

Mesatarja:  5 / Votuan:  122