Kafe muhabet, kështu ka qenë kismet
Diku në mahallë, qikat paskan dalë
Dhe nuk më le shpirt maraku, se do plakem veç me ty
Sikur një dashnore të kisha, Zoti më kishte pa me sy, oh!
Zoti më kishte pa me sy

Se shpirtin ti ma more, kur isha djalë beqar
Dhe mbeta pa dashnore
Tani me ty unë jam, nuk i kam ra pishman
Se shpirtin ti ma more, që kur isha djalë beqar
Nuk shtyhet pa dashnore
Të parët e kanë thanë, pleqërija është e randë

Dhe nuk më le shpirt maraku, se do plakem veç me ty
Sikur një dashnore të kisha, Zoti më kishte pa me sy, oh!
Zoti më kishte pa me sy

Se shpirtin ti ma more, kur isha djalë beqar
Dhe mbeta pa dashnore
Tani me ty unë jam, nuk i kam ra pishman
Se shpirtin ti ma more, që kur isha djalë beqar
Nuk shtyhet pa dashnore
Të parët e kanë thanë, pleqërija është e randë

(Se shpirtin ti ma more, kur isha djalë beqar)
(Dhe mbeta pa dashnore)
(Tani me ty unë jam, nuk i kam ra pishman)

Se shpirtin ti ma more, që kur isha djalë beqar
Nuk shtyhet pa dashnore
Të parët e kanë thanë, pleqërija është e randë