Në pemë gjethe tani më nuk ka,
e bora malet mbuloi përsëri.
E ndonëse shiu, pikë-pikë, nis me ra'.
Qyteti ynë është plot gjallëri!

(Ref.:) (2x)
Ja shiu pikë, pikë, pikë, pikë,
Bjen në rrugë, troket ai pa pushim.
E ora tik-tak, tik-tak,
shkon e djali pret me padurim.
"O zemra tak-tak, tak-tak,
pse tash nis me rrah' me kaq nxitim?"
Mendon djaloshi që po pret në shi me ankth e me gëzim.

Binte shi, por ai s’e vinte re aspak.
Për çudi, as ombrellën nuk e kishte hap'.
Tuj mendu, se si erdh' ajo n'uzinë një dit',
studenteshë e bukur për praktikë,
tek reparti i tij në fabrikë.

Se fundi ja, ja, ja, ja, ajo u duk e djali e ndaloi.
Po tani si, si, si, si, si të shkretën duhet ta fillojë?
"Më fal po unë, unë ty, ty të du' e fjalën tânde tash kërkoj."
"Të du' dhe unë, po kam edhe një fjalë: Ombrellën pse s'e hap?"

Ah, po!

Bjer pra, shi! Tash nga ty nuk kemi frikë aspak.
Mrekulli, nën ombrellë ti neve dot s'na lag.
Veç ândrrojmë, njâni-tjetrin âmël tuj shiku',
e në dorë ne mbajmë ombrellën hap',
porse shiu ka pushu'.

Se fundi ja, ja, ja, ja, ajo u duk e djali e ndaloi.
Po tani si, si, si, si, si të shkretën duhet ta fillojë?
"Më fal po unë, unë ty, ty të du' e fjalën tânde tash kërkoj."
"Të du' dhe unë, po kam edhe një fjalë: Ombrellën pse s'e hap?"

Pse s'e hap...?