Vjen një kënga prej mgimit to ndal me forcë kushtrimi vepr e mallit prej mersisë shkruaj me lot këtë këngë shqipnisë tokës nënë zemrës te votra e merr shumë mall për vëllazën e motra A e flutura moj kan si pëllumi.
Si ai zog që s'e ka plumi.
Si ai zog që shkon hava dorna lokë.
Çok mej ra thu gjaku i shqiptarit të kena nënë për djalë mbas djali e s'thet kurr o gjaku prej gjakut s'ndahet kurrë zemra prej shtit zemrat tona për Sa shumë digën o shkru me hi i kërkon fija sikur gjit në vet.
Aman loke o n shqipri ani shumë na djeg mni për tyj aman për traditën r dhe për lule Ari thua nga gjoksi o zemra më shkule ama toka ime r ku kam lë a nisi me le o me vdek edhe s'durojnë shqipet në kurbet më mirë vdekun dhe e vet s'duron gjaku dhe të huaj për vendlindje bëhet ujë o shqipni o shqipri o vendim Për rinin kam një kushtrim lakmoni dhe unë e huaj buka kryin tuaj janë sijatan dhe e huaj shokë e vëllazën mbushnin mend mos lakmani tjetër vend mosakman Një punë te kota se me çka sot merret bota.
Runi vendin dhe dhen si shqip gjitun rani plumin për armikun qen ka rë dhe ujë me u tret e me u nga gjaku O prej gjakut vetë more.