Në një skaj të rrugës rrinte një jetim.
Nëna i kishte vdekur,
ky bënte durim.
Një njeri afrohet pye çka po pret.
Tha veç një rob që pret zotin e vet.
Nëna ço kujdes deri sot për mua.
Zoti e ka marrë e mu ka sprovuar.
Baba më ka lënë,
unë nuk e kujtoj.
Meën jam rrit edhe ajo shkoj.
Nëna asnjëherë nuk më ka gënjy.
Th mos u dorëzo.
Zoti vjen tek ti.
Pyet çka po pres të thosh sy me sy.
Se unë po e pres zotin mor zotëri.
Flokun e jetimit ai kush e lë shpërblime pafund Zoti fiton kush i buzëqesh e kush i ndihmon me të mirat e tij Zoti e përkëzon Po u çuditëm shumë zotëria i tha po pret me ardhë i madhi Allah djaloshi tha pse çuditesh ti a mos do me më thënë se nëna më ka gënjy jo vallahi jo gënjeshtër s'ka thënë Zoti mëshiroftë atë të bekuar nënë imani i saj paska qenë i plotë jeta pa iman është një jetë e kotë.
Zoti më paska sjellë tek ti more djal.
është plot mëshirë e i qofsha falë eh në përqafim çunit ja kujton kur njerëzit harrojnë Zoti s'të harron flokun e jetimit ai kush e lë shpërblime pafund zoti fiton kush i buz qesh e kush i ndihmon me të mirat e tij zoti e përkëzon