Så kemi qartë kur është dashur qeshim s herë kemi folur kur është dashur heshtim herë kemi humbur rrugët e jetës.
herë në këtë botë ishim kundër vetes ç herë në mes detit falë sillmi vdekjen.
Të luslim veç ty që na e fale jetën.
E me urdhërin tënd në këtë botë shpëtonim.
Kur dilinim në brigsrit harronim.
Ngjyrë me u bë detet,
s'munden me i shkruar fjalët.
Dielli e humb dritën,
luhur bëhen malet.
Kur mbi faqet dhe mut hije s'ka me mbet.
Je më të bukur çdo vetë kënd me gjen.

ظلمت ربیحنیزقنی ربی ربی

ففرم Zni
ربی

Sa herë kemi qartë kur është dashur qeshim sa herë kemi folur kur është dashurim sa herë kemi humbur në rrugët e jetës sa herë në këtë botë Ishim kundër vetes.
Oli je tokën zemra kërkon falje mbyllur rrugët s'ka më tjetër dalje.
Zemra ka brenda çka s'mund të mbajnë male nga më nuk shkrua buzë po vdesin
fjalët ngjyrë me u b dete s'mundem me i shkru fjalët dielli e humb dritën luhur bë Bëhen male kur mbi faqe të dheut hije s'ka me mbeten më të bukur shtatë vetë kam me gjet ja riabem si
Zniu
ربی وارزقنی ربی